image
Kursy i Szkoła Tarota Serdecznie zapraszam na kurs Tarota. Arkana Wielkie i Małe, Jaworznik, Magiczny Dwór, 05 - 10 lipiec 2019 r. Podczas kursu poznamy znaczenia wszystkich kart tarota i nauczymy się z nim pracować. Kurs dla początkujących i zaawansowanych! 
 
Czytaj więcej...
image
Jan Witold Suliga - Tarot Historia tarota nie ma kresu, nie bez racji bowiem powiadał Eliphas Levi, że ten, kto się z nim wiąże, bierze na siebie jarzmo łańcucha duchowych wtajemniczeń, które rozpoczynają się od Henocha i Hermesa Trismegistosa, lecz nie kończą nigdzie... Czytaj więcej...
* *
image image

Barbórka

Święta Barbara, Rudolf Riedel, własność Muzeum Śląskiego, KatowiceBarbórka - święto górników i ich patronki świętej Barbary – obchodzone jest 4 grudnia.

Święto rozpoczyna się mszą, w której udział biorą odświętnie ubrani w galowe mundury górnicy. Po mszy następuje przemarsz orkiestr górniczych. W tym dniu organizowane są również uroczyste akademie, spotkania, koncerty, zabawy i bale.

Wtedy też nowi adepci przyjmowani są do grona braci górniczej. Zwyczaj ten wywodzi się ze średniowiecza. Najpierw odbywa się ich ślubowanie, po czym muszą dokonać skoku przez skórę, którą trzyma dwóch seniorów stanu górniczego. Kiedy to zrobią jeden ze starszych górników uderza ich szpadą po ramieniu i opasuje skórą na znak, że są pełnoprawnymi reprezentantami górniczego stanu.

W dniach poprzedzających to święto organizowane są „karczmy piwne”, w których biorą udział górnicy oraz osoby wszystkie związane z górnictwem. Ich uczestnicy zasiadają przy dwóch długich stołach, starsi, zwani „starymi strzechami” po jednej, zaś młodsi, określani mianem „młodych strzech” po drugiej stronie. Strony te noszą nazw tablic lewej albo prawej ręki.  Uroczystość inauguruje odśpiewanie górniczego hymnu. Podczas biesiady śpiewane są pieśni i piosenki górnicze, zasłużonych nagradza się szpadami górniczymi itp

Rzeźby i wizerunki św. Barbary spotkać można w wielu kościołach, przede wszystkim na Śląsku i w Górach Świętokrzyskich, co wiąże się z faktem, że święta ta stała się patronką górników. Uznawana ja także za patronkę architektów, artylerzystów, chorych na dżumę, cieśli, dzwonników, flisaków, kapeluszników, kaplic cmentarnych, kowali, ludwisarzy, marynarzy, minerów, murarzy, pompiarzy, szczotkarzy, tkaczy, węglarzy, więźniów, wytwórców sztucznych ogni, załóg fortecznych i orędowniczkę w czasie burzy i pożarów oraz ofiarodawczynię dobrej śmierci, która łagodzi mękę konania i daje umierającemu pocieszenie. 

 

 

Święta Barbara, Erwin Sówka 

 

Jak głosi legenda święta Barbara była córką bogatego kupca o imieniu Dioskur. Urodziła się w III wieku po Chrystusie w Nikodemie ( obecna Turcja ). Jej ojciec, zagorzały poganin i wróg chrześcijaństwa zakazał jej kontaktów z chrześcijańska gminą. Kiedy dowiedział się, że złamała ojcowski rozkaz, uwięził Barbarę w kamiennej wieży. Mimo to Barbara przyjęła chrzest. Na wieść o tym ojciec kazał ją ubiczować, a rankiem następnego dnia mieczem odciął jej głowę. Ledwie to uczynił – padł porażony piorunem zesłanym przez Boga. Podania utrzymują, że męczeństwu Barbary towarzyszyły cuda - w nocy odwiedził ją Chrystus, uleczył jej rany i nakarmił eucharystycznym chlebem.

 

Według śląskich podań święta Barbara obdarza górników szczególną miłością, ale i też domaga się od nich wyjątkowej czci. Pojawia się w kopalniach, śląc ostrzeżenie przed katastrofami lub wskazując zagubionym drogę wyjścia. W reku trzyma kielich i miecz, zaś cała jej postać lśni białym światłem. Często towarzyszy jej Skarbek – sędziwy i groźny strażnik podziemnych bogactw, który karze wszystkich naruszających górnicze prawo.

 

W tych ludowych legendach dopatrzyć się można reliktów przedchrześcijańskiego kultu dwóch podziemnych bóstw. Jeśli teoria ta odpowiada prawdzie, Skarbek byłby wzmiankowanym w kronikach Długosza bogiem o imieniu Nyja ( odpowiednikiem wschodniosłowiańskiego Welesa/Wołosa ), zaś święta Barbara – Marzanny lub Dzidzileyli (czczonej przez wschodnich Słowian pod imieniem Mokoszy). Ten pierwszy był bogiem dostatku i władcą krainy umarłych. Również jego partnerka łączyła w sobie dwie cechy – była bóstwem zsyłającym śmierć oraz pobudzającym nowe życie.   

 

Oprac. Jan Witold Suliga

 

O mnie i o tym czym się zajmuję

jws333

Nazywam się Jan Witold Suliga. Z wykształcenia jestem antropologiem kultury, doktorantem Ranchi University w Indiach, z zawodu - wróżbitą, terapeutą i nauczycielem. Moją największą pasją są tarot i kabała, którymi zajmuję się od ponad ćwierćwiecza. Równie długo wróżę tarotem, gdyż jest on doskonałym narzędziem umożliwiającym dokonanie wglądu w duszę i przyszłość człowieka. Moja książka „Tarot. Karty, które wróżą” była pierwszą, oficjalnie wydaną w Polsce publikacją na temat tarota. Jestem autorem wielu innych książek i publikacji poświęconych tarotowi, kabale, angelologii, wierzeniom Słowian, ezoterycznym tradycjom Europy itp. Będąc z powołania nauczycielem lubię dzielić się swoją wiedzą i duchowymi doświadczeniami. Dlatego założyłem Kabalistyczną Szkołę Tarota, prowadzę kursy i lekcje indywidualne dotyczące metod i technik wróżenia tarotem, symboliki tarota, duchowego bhp, mistycznej kabały i innych zagadnień. Jestem również terapeutą, specjalizującym się w terapii uzależnień duchowych, DDA, DDD, zaś opracowana przeze mnie terapia Mandala Duszy stanowi kwintesencję mych duchowych i życiowych doświadczeń. 

Doradztwo

TAROT.25

Karty tarota - konsultacje

Puszkina 3/1 Józefów

dojazd:

PKP Michalin

( Minibus z Dworca Centralnego lub SKM, kierunek Otwock, Dęblin )

link   

Zapraszam :)

Kabalistyczna Szkoła Tarota